Stężenie mioinozytolu w mięśniu szkieletowym szczura występuje bez aktywnego transportu

Zmierzono wychwyt komórkowy niefosforylowanego myo-inozytolu (MI) i jego włączenie do fosfoinozydu w mięśniu szczytowo-szpotowym szczura. Pobór komórkowy [2-3H] MI ustalono na podstawie różnicy między całkowitym poborem a [2-3H] MI obecnym w płynie pozakomórkowym oznaczonym [1-14C] mannitolem. Absorpcja komórkowa była paraboliczna i wprost proporcjonalna do średnich stężeń MI między 25 a 3200. M. Nasycenie nośnika MI nie było oczywiste. Ponadto wychwyt nie był hamowany przez 2 mM ouabain, 0,3 mM 2,4-dinitrofenolu lub 22 mM glukozy. Insulina, 100 mU / ml, nie miała wpływu na wychwyt komórkowy [2-3H] MI lub włączenie do fosfoinozydów. W mięśniach, które były wstępnie obciążone [2-3H] MI, a następnie inkubowane w pożywkach, które zawierały stałą ilość MI, ale nie [2-3H] MI, 44,3% [2-3H] MI uwolniono po 10 minutach wzrastając do 62,5% przez 120 min. Stężenia w komórkowym MI wynosiły 0,18. Mol / g wilgotnej tkanki (czterokrotność poziomów w osoczu) w szybko izolowanym i zamrożonym mięśniu epitrochlearskim. Gdy mięśnie były inkubowane bez MI, 48% endogennego MI zostało szybko utracone. Przywrócenie komórkowego MI w 50. M pożywkach MI nastąpiło w dwóch fazach, fazie szybkiego wychwytu trwającej 10 minut i następnej wolnej fazie wychwytu MI. Stwierdzono, że MI wchodzi i pozostawia komórki mięśni szkieletowych swobodnie w procesie, który nie obejmuje aktywnego transportu. Ani insulina, ani hiperglikemia nie wpłynęły na transport MI ani jego włączenie do fosfoinozydów. Gradient stężenia wewnątrzkomórkowego do średniego może zależeć od odwracalnego wiązania z tubuliną i ewentualnie z innymi składnikami wewnątrzkomórkowymi.
[przypisy: rzucawka, złamanie kompresyjne, intermedicus ]