Insulinopodobny czynnik wzrostu-I może pośredniczyć w autokrynnej proliferacji linii komórkowych ludzkiego drobnokomórkowego raka płuc in vitro.

Zbadano wpływ insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) na wzrost linii komórkowych drobnokomórkowego raka płuca (SCLC). Analiza Western blot lizatów pełnych komórek linii komórkowych NCI-H345 i NCI-N417 wykazała obecność pasma 16 kD, zgodnego z cząsteczką prekursora IGF-I. Analiza wykresu Scatcharda linii komórkowej NCI-H345 z użyciem znakowanego 125I IGF-I wykazała dwa miejsca wiązania o wysokim powinowactwie (Kd 1.3 i 4.0 nM z maksymalną szybkością (Bmax) odpowiednio 200 i 500 fmol / mg białka). Egzogenny dodatek IGF-I, IGF-II lub insuliny powodował wyraźną proliferację ludzkich komórek SCLC, jak oceniono za pomocą testu wzrostu in vitro. Peptydy te stymulowały wzrost linii komórkowych SCLC NCI-H82, NCI-H209, NCI-H345 i NCI-N417. Stężenie maksymalnego wzrostu komórek SCLC wywołującego IGF-I było 10-100 razy niższe niż insuliny lub IGF-II, podczas gdy maksymalny wzrost stymulowany optymalnym stężeniem tych peptydów był podobny. MAb, które specyficznie wiąże się z receptorem IGF-1 (ale nie z receptorem insuliny) pośredniczy w zależnym od dawki hamowaniu wzrostu komórek w podłożach podstawowych, a także w podłożach IGF-I, IGF-II lub uzupełnionych insuliną. Receptor IGF-I wydaje się zatem być powszechną drogą dla aktywności mitogennej przez IGF-I, IGF-II i insulinę dla ludzkich linii komórek SCLC. Demonstracja cząsteczki prekursora IGF-I, specyficzne wiązanie receptora IGF-I, stymulacja wzrostu za pośrednictwem IGF-I i hamowanie podstawowego wzrostu komórek przez MAb do receptora IGF-I sugeruje, że cząsteczka podobna do IGF-I może działają in vitro jako autokrynny czynnik wzrostu ludzkich linii komórek SCLC.Images
[przypisy: zapaść, hipermagnezemia, milurit skutki uboczne ]