Homocysteina jako czynnik predykcyjny złamania stawu biodrowego u osób starszych ad 6

Różnice w bezwzględnym ryzyku między najwyższym i najniższym kwartylem dla mężczyzn i kobiet były bardziej podobne (odpowiednio 8,8 i 9,5 złamań, na 100 uczestników po 14 latach obserwacji) niż wskaźniki ryzyka (odpowiednio 3,84 i 1,92). Dlatego wpływ stężenia homocysteiny na ryzyko złamania bliższego końca kości udowej jest najprawdopodobniej bardzo podobny u mężczyzn i kobiet. Aby wyjaśnić zwiększoną częstość występowania osteoporozy u pacjentów z homocystynurią, McKusick najpierw zaproponował, że homocysteina przeszkadza w sieciowaniu kolagenu.22 Późniejsze badania potwierdziły tę hipotezę dowodem zmniejszonego sieciowania kolagenu u pacjentów z homocystynurią.23,24 Czy odkrycia w badaniach pacjentów z wrodzonym stanem homocystynurii mają bezpośrednie zastosowanie do normalnych zmian w stężeniach homocysteiny u dorosłych są niejasne.
Istnieje niewiele dowodów na to, że homocysteina ma bezpośredni wpływ na kość. Jedno z badań wykazało, że pisklęta karmione dietą z dodatkiem homocysteiny zmieniły wzrost kości, macierz kostną i skład kostny w porównaniu z pisklętami kontrolnymi25, ale miały podobną wytrzymałość mechaniczną i wskaźniki tworzenia kości. To odkrycie sugeruje, że zmiany w geometrii kości mogą kompensować jakiekolwiek osłabienie spowodowane przez możliwe defekty w sieciowaniu kolagenu. Potrzebne są przyszłe badania, aby zbadać związek między homocysteiną a właściwościami materiałowymi i strukturalnymi kości u ludzi.
Chociaż w poprzednim raporcie nie udało się znaleźć związku między stężeniem homocysteiny a gęstością mineralną kości, 26 badań nad genetycznym skojarzeniem potwierdza koncepcję, że homocysteina bierze udział w rozwoju osteoporozy. Zmniejszona aktywność enzymu reduktazy metylenotetrahydrofolianowej (MTHFR), która jest określona przez gen MTHFR, może zakłócać metylację homocysteiny do metioniny, co może prowadzić do nieprawidłowych stężeń homocysteiny w osoczu. Powszechna mutacja w genie MTHFR27 wiąże się ze zwiększonymi stężeniami homocysteiny w osoczu u pacjentów ze zmniejszonymi stężeniami kwasu foliowego w osoczu.28 Wyniki badań masy kostnej29-32 i złamania30 nie są spójne, jednak sugerują, że może istnieć związek między MTHFR gen i zarówno gęstość mineralna kości, jak i ryzyko złamania.
Jeśli stężenie homocysteiny rzeczywiście jest mechanizmem przyczynowym ryzyka złamania, implikacje dla zdrowia publicznego mogą być znaczące. Mandat Urzędu ds. Żywności i Leków z 1996 r. W celu wzmocnienia wzbogaconych produktów zbożowych kwasem foliowym33 pomógł zmniejszyć częstość występowania niskich stężeń kwasu foliowego (<7 nmol na litr) u osób, które nie przyjmują suplementów witaminowych z 22,0% do 1,7% i zmniejszyć częstość występowania stężeń homocysteiny powyżej 13 .mol na litr z 18,7% do 9,8% 34. Pozostaje sprawdzić, czy ta interwencja wpłynie na przyszłe wskaźniki złamania szyjki kości udowej w Stanach Zjednoczonych.
Nasze badanie ma kilka potencjalnych ograniczeń. Po pierwsze, nasze odkrycia u białych mężczyzn i kobiet mogą nie zostać uogólnione na inne grupy rasowe i etniczne. Po drugie, ponieważ próbki krwi pobrane od osób, które nie przygotowywały krwi, mają tendencję do generowania wyższych całkowitych stężeń homocysteiny niż próbki od osób na czczo 35, stężenia w naszym badaniu mogą być nieporównywalne z wynikami innych badań, w których uzyskano próbki od osób na czczo.
[patrz też: chloramfenikol, atropina, disulfiram ]
[hasła pokrewne: zmiany inwolucyjne, znamię dysplastyczne, zolty stolec ]